Bocian biały
Gatunek dużego ptaka brodzšcego z rodziny bocianowatych (Ciconiidae).
Pierwotnie był gatunkiem bardziej zwišzanym z terenami lenymi. Obecnie zamieszkuje tereny trawiaste, stepy, sawanny, tereny uprawne (często blisko zbiorników wodnych), tereny bagienne, wilgotne lub okresowo zalewane łški i pastwiska, okolice jezior i laguny. Lubi rozproszone drzewa, na których może gniazdować lub nocować. Występuje głównie na nizinach, rzadko na wyżynach (maksymalnie do 3500 m n.p.m. na Kaukazie). Unika terenów zimnych, o częstych opadach atmosferycznych, obszarów wysoko położonych i o gęstej rolinnoci (np. trzcinowisk i gęstych lasów). W przeciwieństwie do bociana czarnego nie unika siedzib ludzkich i często gniedzi się nawet w rodku wsi lub w małych miastach, przeważnie w rejonach z rozległymi dolinami rzecznymi i wilgotnymi łškami. Pojawia się na wysypiskach mieci.
Upierzenie białe z wyjštkiem czarnych lotek i ogona. Nogi i dziób czerwone. Szyja długa, w locie wycišgnięta do przodu. Skóra wokół oczu czarna, tęczówka ciemnobršzowa lub szara. Z uwagi na słabo rozwinięte mięnie piersiowe częciej posługuje się lotem szybowcowym, czyli wykorzystujšc powierzchnię swoich skrzydeł i wznoszšce, ciepłe pršdy powietrzne. Siłš własnych mięni lata niechętnie i tylko na niewielkie odległoci. Ptaki młodociane majš czarny dziób i nogi. Pisklęta sš pokryte białym gęstym puchem.
