Katedra św. Wita
Katedra św. Wita, Wacława i Wojciecha w Pradze (Chrám sv. Víta) to siedziba arcybiskupstwa. Usytuowana jest w kompleksie Zamku na Hradczanach. Jest przykładem typowej mieszanki stylów architektonicznych, w skład której wchodzą elementy gotyku, renesansu i baroku, przy czym dominującym jest późna odmiana tego pierwszego. Jest duchowym symbolem Czech i jednym z najcenniejszych zabytków miasta Pragi. Świątynia liczy sobie 124 metry długości, 60 szerokości i 34 wysokości. Wieża główna, z której roztacza się niesamowity widok na Pragę, wzbija się w niebo na wysokość niemal 100 metrów.
Obecny kościół, to już trzeci budynek w tym miejscu. Budowa tego ostatniego, który możemy obecnie podziwiać została rozpoczęta w 1344 roku wg projektu Mateusza z Arras, a po jego śmierci kontynuowana przez Piotra Parlera. Prace budowlane przerwano w roku 1419, po rozpoczęciu wojen husyckich.
Budowę ukończono dopiero w latach 1873-1929. Wnętrze praskiej katedry kryje zbiór drogocennych dzieł sztuki, w tym gotyckie nagrobki królów czeskich, wiele rzeźb Parlera, barokowy nagrobek św. Jana Nepomucena itp. Jeden z katedralnych witraży jest autorstwa Alfonsa Muchy.
Dnia 26 maja 1303 roku, we wcześniejszej katedrze romańskiej miał miejsce ślub Wacława II z Ryksą Elżbietą i jej koronacja na królową Czech i Polski.
Stojąc na zewnątrz nie można się oprzeć wrażeniu, że katedrę wciśnięto tu na siłę. Ogromna budowla przytłacza oglądającego, który nie ma nawet miejsca aby się cofnąć i objąć ją całą wzrokiem. Wejście do katedry znajduje się zaledwie kilka metrów od budynków zdecydowanie starszych niż sam kościół.
W świątyni zgromadzono setki dzieł sztuki, których pobieżne obejrzenie zajęłoby cały dzień. Do nowej części świątyni wstęp jest obecnie bezpłatny, tylko do części średniowiecznej, chóru, grobów królewskich i wieży obowiązują bilety wstępu.
Zgromadzono tu między innymi czeskie klejnoty koronacyjne, na które składają się: pochodząca z czasów Przemyślidów, jedenasto i trzynastowieczna korona, przerobiona później na zlecenie Karola IV na tzw. koronę św. Wacława. Wykonano ją z 21 karatowego złota i ozdobiono drogocennymi kamieniami. Obecnie waży ona 2499 gramów. Oprócz korony jest tu także jabłko koronacyjne Rudolfa II, miecz św. Wacława z 1356 roku i krzyż z czerwonego złota, najprawdopodobniej z roku 1354.
Wnętrze robi na każdym turyście niesamowite wrażenie. Początkowo uwagę zwraca głównie wysokość pomieszczenia i ogromne witraże na ścianach (projektu m.in. Alfonsa Muchy). Po bardziej dokładnym rozejrzeniu się widzimy 22 kaplice znajdujące się dookoła świątyni, pochodzące z różnych okresów i różnie wyposażone.
Tą, na którą koniecznie należy zwrócić uwagę jest kaplica św. Wacława. (kaple sv. Václava). Znajduje się ona koło Złotej Bramy, po prawej stronie kościoła, niedaleko kasy biletowej. Powstała ona na miejscu rotundy z X wieku. Spoczął w niej wielki książę czeski, kanonizowany później Wacław. Nad nią złożone są czeskie klejnoty koronacyjne.
W prezbiterium, po prawej stronie ołtarza głównego znajduje się nagrobek św. Jana Nepomucena, zamordowanego przez stronników Wacława IV. Natomiast przed schodami ołtarzowymi, praktycznie na środku prezbiterium znajduje mauzoleum cesarskie. Trzy spoczywające w nim postacie to Ferdynand I Habsburg, jego żona Anna Jagiellonka oraz ich syn, niedoszły król Polski i ojciec cesarza Rudolfa II, Maksymilian II.
Schody na środku kościoła prowadzą do krypty królewskiej, w której spoczywają szczątki władców Czech. Również w podziemiach świątyni możemy obejrzeć zachowane pozostałości po budynkach stojących w tym miejscu zanim wybudowano katedrę.
W katedralnej wieży wisi, odlany przez Tomasa Jarosa w 1548 roku, największy dzwon w Republice Czeskiej, dzwon Zygmunt (Zikmund). Ma on 203 cm wysokości i waży 16,5 tony. Jako ciekawostkę podać można, że polski dzwon Zygmunta znajdujący się na katedrze wawelskiej waży tylko 11 ton.
